Mijn herinnering; kerstboom met echte kaarsjes, was wel wat brandgevaarlijk, er stond altijd een emmer water bij als de kaarsjes aangestoken werden.

Niet zo gek, die emmer water! Toen ik in de zestiger jaren in Middelburg woonde vatte de kesrtboom bij de overburen vlam en - bij gebrek aan water - bluste een grote zoon de brand impulsief met de pan vol tomatensoep die net op tafel stond. De overbuurvrouw was minder ontzet over de brand dan over de vette oranjerode plekken op wand en vloerkleed!

reageer op dit item | terug naar boven

Zwaaibergen
Drie jaar geleden was ik zes en een half jaar oud. Het was augustus, en we wisten niet waar we heen zouden gaan. Papa zei: ‘Kom, we gaan rijden, en we zien wel wat we tegenkomen.’ Ik mocht zeggen wanneer ik een leuke camping zag. We reden door Luxemburg, en daarna door Duitsland, en voorbij de grens van Zwitserland. Later reden we langs een meer, het Comomeer, met tropische planten en een hemel zo blauw als de oceaan. Ik zag bergen met veel sneeuw, heel opwindend. Op een klein schiereiland stonden tenten vlak langs het water. Ik riep: ‘Stop! Dit is ’m. Dit is de camping van onze vakantie.’ Na drie dagen veranderde het weer en kleurde de hemel zwart met onweerswolken. Het meer kwam met reusachtige golven tegen de stenen aan. Een tent vloog in het water en de spullen dreven weg. Van papa moest ik naar de auto lopen. Het water kwam tot mijn knieën en het bliksemde met oorverdovende knallen. Het was superspannend. De volgende dag was de hemel blauw. Ik ging zwemmen. Ik had nog niet mijn A-diploma, maar het ging wél goed. Visjes knabbelden aan mijn benen. Ik keek omlaag en de visjes keken omhoog. Na het omkleden ging ik vissen met een tak met een draadje, en een haakje van folie. Een waterslang lag op een steen en ik sloeg met mijn hengel op de slang. De slang schrok zich kapot en sprong weg. Snel rende ik met hem mee. Ik zag hem van heel dichtbij. We wandelden veel bij het meer. Op een avond vonden we in het water een vork, een reuzenvork. ‘Wat is dat?’ vroeg ik. Papa zei: ‘Dat is kunst. Net als dat huis van die beroemde man, dat blokkenhuis.’ Met lego bouw ik dat zo na, dacht ik. Op de laatste dag zat ik op mijn stoel en keek naar de bergen. De zon was al laag, maar ik kon nog duidelijk alles zien. Bergen zijn mooi, maar nu waren ze prachtig. Het licht was oranje en ook een beetje geel, en het water was lichtblauw met zilveren lichtjes. Het was net alsof de bergen naar me zwaaiden, naar de overkant van het meer. Ik zwaaide terug.

Daniël is de winnaar van de SchrijfPrijs van BoekieBoekie, uitgeschreven n.a.v. de Wonderjaren. Zie www.boekie-boekie.nl.

reageer op dit item | terug naar boven

Drie herinneringen
Ik was heel klein toen ik een babypakje kreeg van mijn opa en oma. Het is wit en er zitten twee kleine schattige beertjes op. Mijn moeder en mijn vader vonden het heel mooi en deden het mij best wel vaak aan. Nu is het een hele mooie herinnering aan vroeger. En als ik er nu naar kijk, dan probeer ik na te denken hoe ik er in dat pakje uitzag. Maar dat schiet me steeds maar niet te binnen. Ik heb wel heel veel foto’s van mij met dat pakje aan. Ik vind het pakje heel mooi, maar jammer dat het nu te klein is. Het is zelfs kleiner dan mijn arm. Ik was al een beetje opgegroeid en kreeg van mijn moeder een bordje met een hondje daarop. Als ik niet wou eten, zei mijn moeder altijd: ‘Als je alles opeet, zie je het hondje!’ Of: ‘Het hondje wacht op je!’ En dan begon ik gelijk alles op te eten om het hondje te zien. Nu eet ik nog steeds van dat bordje, alleen word ik niet zo blij meer als ik het hondje zie. Als ik bij mijn opa en oma op bezoek ben, dan ga ik altijd slapen in mijn oude kamer die vol staat met knuffels. Want die kamer hebben ze voor mij gemaakt toen ik nog heel klein was, toen hield ik nog heel veel van knuffels. Ik had ook een bank in mijn kamer, die is er ook nog steeds. En als ik dan bij mijn opa en oma ben en naar al die knuffels kijk, dan kan ik mijn ogen niet geloven dat ik zo veel knuffels had.

Alina was genomineerd voor de SchrijfPrijs van BoekieBoekie, uitgeschreven n.a.v. de Wonderjaren. Zie www.boekie-boekie.nl.

reageer op dit item | terug naar boven

Het avontuur van mijn hoofd
Op een dag zei mijn moeder: ‘Wij gaan een cadeautje kopen.’ We gingen naar de boekwinkel. Mijn moeder liet me alleen achter op de kinderafdeling. Ik was ongeveer 5 jaar. Ik was nieuwsgierig en ik wilde tussen de trap komen. Ik liep naar de trap en deed mijn hoofd tussen de traptreden. Ik voelde dat ik niet meer verder kon. Ik probeerde het toch. Mijn hoofd vast zat tussen de treden. Ik voelde me gevangen. Ik dacht dat mijn hoofd ging ontploffen. Tranen gleden uit mijn ogen. Een mevrouw probeerde te helpen. Dat lukte niet. Ik riep: ‘Mama!’ Eindelijk kwam ze en zij heeft mij uit mijn ‘gevangenis’ gehaald. Ik was blij! Er stonden veel mensen rond mij en er was niemand bij de kassa. De verkoopster zei: ‘Dit meisje verdient een boekje.’ Ik heb het bijzonderste boekje uitgekozen. Het gaat over een meisje dat met haar hoofd in de wolken zit. Beter met je hoofd in de wolken dan tussen de trappen, denk ik nog steeds als ik terugdenk aan dit avontuur.

Angelika was genomineerd voor de SchrijfPrijs van BoekieBoekie, uitgeschreven n.a.v. de Wonderjaren. Zie www.boekie-boekie.nl.

reageer op dit item | terug naar boven

Rondlopend in Museum van Bommel van Dam viel mijn oog op een radiomeubel met platenspeler. Ook wij hadden vroeger zo’n muziekmeubel in de huiskamer staan. Een teakhouten kastje op ranke pootjes. Als jongste uit een gezin met vier meisjes kwam ik al vroeg in aanraking met de ‘moderne’ muziek waar mijn grote zussen naar luisterden, terwijl mijn ouders meer hielden van licht klassieke muziek. Zij bezaten een kleine collectie 48 en 33 toeren platen. Mijn vader had echter één favoriete plaat waar hij graag naar luisterde: de Notenkrakersuite van Tschaikowski. Voordat hij de platenspeler aanzette, had hij zich er eerst van verzekerd dat geen van die wilde meiden in de buurt waren. Hoewel de pick-up beschikte over een soort zwevende draaischijf, was hij als de dood dat iemand tegen de dunne pootjes zou stoten, waardoor de naald over de plaat zou schuiven, met alle gevolgen van dien. Elk minuscuul krasje leverde immers een irritante tik op. Angstvallig werden wij op veilige afstand gehouden, terwijl hij probeerde te genieten van de meeslepende muziek. Gedurende mijn leven roept dit sprookje van Tschaikowski soms onbewust hele mooie herinneringen op. Ook Wald Disney gebruikte de muziek in zijn films, bijvoorbeeld ‘Peter Pan’. Thuisgekomen ben ik op zolder de oude platencollectie nog eens gaan bekijken en tussen Mantovani Operette Memories en een Weense Liedjespotpourri vond ik een knalgele, kartonnen platenhoes met een afbeelding van een houten pop, een notenkraker. Voorzichtig haalde ik hem uit de hoes en na al die jaren hield ik hem weer vast: de Nussknacker Suite van Peter Tschaikowski in een uitvoering van het Symphonie Orchester Berlin. Vol krassen!

reageer op dit item | terug naar boven